Nowoczesna architektura
Blog związany z architekturą

Zasypy odciążające

Posted in Uncategorized  by admin
September 15th, 2019

Zasypy odciążające stosuje się nie tylko w przypadkach typowych, masywnych konstrukcji oporowych (omówionych poprzednio), lecz również przy nabrzeżach oczepowych lub płytowych ze ścianką szczelną. W takich konstrukcjach hydrotechnicznych obliczenie parcia czynnego na ściankę szczelną składa się z obliczenia parcia działającego od gruntu i zasypu na wysokości ścianki, licząc od poziomu terenu do dna basenu (a jednocześnie podstawy zasypu) oraz z obliczenia parcia czynnego gruntu na ściankę poniżej dna basenu. O ile wyznaczenie wielkości i wykresu parcia czynnego w pierwszej fazie nie przedstawia zasadniczych trudności, o tyle w fazie drugiej, tzn. przy obliczaniu parcia gruntu na dolną część ścianki szczelnej, (zagłębiona poniżej dna basenu), należy wziąć pod uwagę również obciążenie poziome w powierzchni podstawy zasypu wywołane naporem na skarpę zasypu gruntu zalegającego poza nim. Poniżej przedstawiono sposób obliczenia tego parcia wg metody Dubrowy i omówienia w książce Huckla. Read the rest of this entry »

Comments Off

Parcie gruntu

Posted in Uncategorized  by admin
September 15th, 2019

Parcie gruntu składa się z parcia powyżej zwierciadła wody E i poniżej poziomu wody E, działając na płaszczyznę pionową DK, natomiast parcie od kamienia wywierane jest na odcinek BJ płaszczyzny AB na skutek przesunięcia się klina ABDK po płaszczyźnie BD. Wielkość parcia gruntu określa się metodą klasyczną (Coulomba – Rankinea), jak dla ścian pionowych (wprowadzając do obliczeń kąt tarcia gruntu o ścianę), natomiast parcie kamienia wyznacza się ze wzoru gdzie: Q – ciężar klina ABDK, fJk – kąt nachylenia linii poślizgu BD do pionu, CPk. – Kąt tarcia wewnętrznego zasypu kamiennego. Dalsze obliczenia polegają na znalezieniu maksymalnej wartości Eg+Ek pozwalającej ustalić wysokość wyklinowania się płaszczyzny poślizgu BD na skarpie zasypu przy największym parciu. Odbywa się to drogą różniczkowania sumy parcia gruntu i kamienia względem różnych wartości s (zależnej od przyjętego kąta fJ). Read the rest of this entry »

Comments Off

Zasypy trapezowe oraz zasypy zazębione

Posted in Uncategorized  by admin
September 15th, 2019

Spośród stosowanych w praktyce zasypów odciążających najbardziej skuteczne są zasypy trapezowe oraz zasypy zazębione. Pierwszy z nich orientacyjnie charakteryzuje się stopniem skuteczności około 1,5-1,8, w drugim stopień skuteczności może osiągnąć 2,5-2,8. Jednakże w przypadku zasypu zazębionego następuje czasami dwukrotne zwiększenie ilości kamienia w stosunku do rozwiązania trapezowego, a ponadto wykonawstwo jest bardziej skomplikowane. Czasami stosuje się zasypy trójkątne, lecz z uwagi na niski stopień ich skuteczności (ok. 1,25) nie są one ekonomicznie celowe . Read the rest of this entry »

Comments Off

Określenie parcia

Posted in Uncategorized  by admin
September 15th, 2019

Sposób wyznaczania parcia można rozszerzyć na większą liczbę warstw. Określenie parcia należy wykonywać w kilku etapach: – pierwszy etap polega na określeniu jednostkowego parcia, ecl na odcinku OC. Wartość parcia w punkcie C określono wzorem: cos e cos fi ecl = ACl Yl hl+p cos (fi-e) ACl gdzie: ACl jest współczynnikiem parcia określonym wzorem dla warstwy pierwszej, – drugi etap polega na określeniu parcia EC2 na odcinku CD ściany oporowej. Pomija się tu naprężenia styczne działające na styku warstwy pierwszej i drugiej oraz naprężenia styczne JW każdym przekroju pionowym powyżej tego styku. Przy takim założeniu warstwę górną traktuje się jako obciążenie pionowe działające na warstwę drugą, przy czym obciążenie to równe jest sumie ciężaru gruntu i obciążenia p działającego w naziomie, – trzeci i następne etap stanowią powtórzenie czynności etapu drugiego dla danych i współczynnika parcia odnoszących się do trzeciej i następnych warstw. Read the rest of this entry »

Comments Off

Wartość siły normalnej N

Posted in Uncategorized  by admin
September 14th, 2019

Wartość siły normalnej N zależy od ciężaru paska W oraz od L1 T. Rozkład sił T można ustalić tylko metodą prób w taki sposób, że T musi być równa zeru, stąd L1 T = O. W związku z tym Fellenius przyjął, że kierunek działania sił T jest równoległy do podstawy rozpatrywanego paska. Założenie Felleniusa, że siły działające na boki pojedynczego paska są zrównoważone powoduje, że poszczególne paski nie są w równowadze. Wpływ ciśnienia wody w porach. Read the rest of this entry »

Comments Off

arte na przyjęciu poślizgu wzdłuż linii wielobocznej

Posted in Uncategorized  by admin
September 14th, 2019

Metody oparte na przyjęciu poślizgu wzdłuż linii wielobocznej a) metoda zerowania się wypadkowej, b) metoda podziału ,skarpy na kliny. Określony tu współczynnik bezpieczeństwa wyraźnie różni się od współczynników wyznaczonych w innych metodach. W metodzie tej poszukuje się mianowicie współczynnika znacznie większego. Metoda Felleniusa opracowana jest na podstawie analizy sił działających na poszczególny pasek gruntu. Zakłada się przy tym najczęściej możliwość poślizgu w powierzchniach walcowych przechodzących przez dolną krawędź skarpy. Read the rest of this entry »

Comments Off

Układ równań

Posted in Uncategorized  by admin
September 14th, 2019

Dla ustalonych warunków brzegowych wzdłuż naziomu OA oraz zastępczego naprężenia a wzdłuż poszukiwanego profilu skarpy i kąta 3, układ równań pozwala określić pole linii poślizgu w całym obszarze skarpy. Tym samym określić można poszukiwany profil skarpy. Przyjmiemy, że ośrodek gruntowy znajduje się w stanie granicznym, którego naruszenie spowoduje zsuwanie się ośrodka w dół. Rozpatrując stateczność skarpy czyni się następujące założenia: 1) rozpatrywane zagadnienie jest płaskie tzn. powierzchnia poślizgu ma kształt wycinka powierzchni walcowej lub innej powierzchni, 2) poślizg następuje jednocześnie we wszystkich punktach powierzchni poślizgu, 3) w obliczeniach pomija się siły bezwładności. Read the rest of this entry »

Comments Off

Parcie ośrodka w granicach warstwy dolnej

Posted in Uncategorized  by admin
September 14th, 2019

Dla znalezienia parcia ośrodka w granicach warstwy dolnej (tzn. zasypu odciążającego) należy określić parcie gruntu na ścianę z poziomym prostoliniowym brzegiem x =h. Wzdłuż tego brzegu działa wektor naprężenia, określony przez wyznaczone poprzednio składowe a x i xy) które muszą zachować ciągłość przy przejściu przez prostą poziomą dzielącą obie warstwy. W celu przedstawienia toku obliczeń określających wielkość parcia ośrodka dwu- warstwowego na sztywną konstrukcję oporową (przy założeniu, że dolna warstwa stanowi zasyp odciążający), wykonano poniżej przykład obliczeniowy na podstawie metody charakterystyk. Ponadto dla porównania wyników obliczeń; dla tych samych danych przeliczono parcie gruntu z zasypem odciążającym wg metody Dubrowy. Read the rest of this entry »

Comments Off

Określenie rozkładu naprężeń wzdłuż linii poślizgu

Posted in Uncategorized  by admin
September 14th, 2019

Rozkład naprężeń może być jednak określony w dwojaki sposób: 1. Można założyć, że przyjęta linia poślizgu jest charakterystyką. Zatem wzdłuż tej linii mają zastosowanie równania równowagi granicznej, których rozwiązanie określa stan naprężenia wzdłuż tej linii. 2. Zakłada się dowolny rozkład naprężeń. W tym drugim przypadku tkwi główna trudność i poważny problem, ponieważ przyjęty rozkład naprężeń powinien spełniać warunki równowagi i określić współczynnik bezpieczeństwa, zawierający najmniejszy błąd i to po stronie bezpiecznej. Poniżej omówiono następujące metody obliczenia stateczności skarpy oparte na dwóch różnych przyjęciach kształtu powierzchni poślizgu. 1. Metody oparte na walcowej powierzchni poślizgu: a) Metoda Felleniusa, polegająca na: – podziale skarpy na niezależne paski, – określeniu rozkładu naprężeń wzdłuż wycinka okręgu w zależności od ciężaru paska, – możliwości zastosowania do ośrodków uwarstwionych. b) Metoda Taylora, polegająca na założeniu sinusoidalnego rozkładu napręzen wzdłuż kołowej linii poślizgu. Przyjęcie takie powoduje nie spełnienie równań rzutu sił. Metodę można stosować tylko do gruntów jednorodnych i bez ciśnienia wody w porach gruntu. c) Metoda Biareza, ważna dla gruntów jednorodnych z uwzględnieniem ciśnienia wody -w porach. Pozwala ona na śledzenie zmian współczynnika bezpieczeństwa F przy zmianie rozkładu naprężeń wzdłuż wycinka okręgu i określa wartości graniczne (krańcowe) tego współczynnika. d) Metoda Bishopa, polegająca na podziale skarpy na paski, między którymi uwzględnia się wzajemne oddziaływania. Spełnia ona trzy równania równowagi i ma zastosowanie do gruntów uwarstwionych z uwzględnieniem ciśnienia wody w porach. e) Metoda Morgensterna-Pricea stanowiąca uogólnienie metody Bishopa i umożliwiająca jej stosowanie do każdego kształtu linii poślizgu, co ma szczególne znaczenie w przypadku występowania gruntów uwarstwionych w skarpie, [więcej w: wiązar dachowy, gabloty wewnętrzne, gabloty informacyjne ]
[patrz też: ceramed, ceramed bielsko, cena za punkt elektryczny ]

Comments Off

Hotel komunalny W Kolobrzegu

Posted in Uncategorized  by admin
September 13th, 2019

(architekci: J. Lowiński, J. Górecki, J. Zarębski, konstruktorzy: J. Draguła, W. Read the rest of this entry »

Comments Off

« Previous Entries Next Entries »