Nowoczesna architektura
Blog związany z architekturą

Posts Tagged ‘drabiny aluminiowe’

Napór i uderzenie fali na palisady

Posted in Uncategorized  by admin
February 27th, 2018

Wielkość obciążenia hydrodynamicznego, przekazywanego na palisady, utworzone Z pali wbitych jeden obok drugiego, można w zasadzie dla celów praktycznych wyznaczać jak dla ściany pełnej (z ewentualnym niewielkim zmniejszeniem współczynnika odbicia X). Natomiast w przypadku palisady z pali rozstawionych w pewnych odstępach od siebie parcie fali na palisadę wyznacza się wg innych zasad. Zagadnienie to było analizowane przez Sobierajskiego, który podał następujące propozycje wyznaczenia maksymalnego naporu fali w omawianym przypadku, której profile układają się przed i za palisadą. Elementy budowli traktuje się jako oddzielnie stojące, opływane przegrody przy odległościach między osiami l = 3d Cd – średnica elementu). Przy l < 3d obciążenie falą uzyskane, na oddzielnie stojące elementy budowli należy pomnożyć przez współczynniki c, i CL. Read the rest of this entry »

Comments Off

Posts Tagged ‘drabiny aluminiowe’

Napór i uderzenie fali na palisady

Posted in Uncategorized  by admin
February 27th, 2018

Uwzględnienie prostoliniowego rozkładu dodatkowego wyporu wody pod budowlą jest przyjęciem uproszczonym. W zasadzie wyznaczanie wielkości wyporu hydrodynamicznego może być stosowane tylko w przypadku, gdy fala działająca na budowlę jest niezałamana, a budowla posadowiona bezpośrednio na dnie przepuszczalnym lub podsypce drobnoziarnistej (przy zachowaniu ważności prawa filtracji Darcy). W innych przypadkach rozkład wyporu hydrodynamicznego jest krzywoliniowy, zależny od charakteru falowania z obu stron, szerokości podstawy budowli i grubości podsypki. Dla wyznaczenia jego wielkości można posługiwać się wzorem wg normy radzieckiej SN-92-60 gdzie: Pd – wartość ciśnienia poziomego naporu fali na ścianę przy jej dnie (ew. P – w odniesieniu do uderzenia fali), B – szerokość podstawy budowli, f-l – współczynnik uwzględniający krzywoliniowość wykresu; Wpływ dodatkowego wyporu wody pod podstawą budowli na jej stateczność można . pominąć, gdy budowla zapuszczona jest w grunt rodzimy na głębokość amin = 2,0 m lub gdy jest obsypana narzutem kamiennym o grubości d = 2,0 m. Przy płytszych zapuszczeniach lub niższych narzutach można przyjmować wg Huckla ciśnienia skrajne równe I-lPd (lub I-lP) gdzie współczynnik zmniejszający fJ = 1-0,5d. W wyniku postępowego ruchu cząstek wody występującego podczas falowania tworzą się przydenne prądy falowe, wywierające niekorzystne, erozyjne działanie na dno. Maksymalną prędkość cząstek wody w ruchu prostoliniowym przy dnie można dla fali płytkowodnej obliczyć wzorem: Vd max = -v L sh (2KH) W przypadku fali stojącej prędkości denne wzrastają dwukrotnie w stosunku do wyliczonej powyższym wzorem (ponieważ h = 2h). Przeprowadzone badania wykazały jednak, że w rzeczywistości prędkości przydenne są mniejsze od obliczeniowych. Dżunkowski zaleca mnożenie prędkości obliczonych wzorem przez empiryczny współ- czynnik zmniejszający n = 0,6-0,9 średnio 0,75. Prędkości przydennych prądów falowych osiągają nieraz wartości przekraczające tzw. prędkości graniczne dla danego rodzaju gruntu, co powoduje ich rozmywanie. Może to prowadzić’ do groźnego w skutkach podmycia budowli. [przypisy: tarasy drewniane, zadaszenia tarasów, drabiny aluminiowe ]

Comments Off

Posts Tagged ‘drabiny aluminiowe’

Napór i uderzenie fali na palisady

Posted in Uncategorized  by admin
February 27th, 2018

Metoda Rankine’a odnosi się do ośrodka nie spoistego (c = O) ważkiego (y =ft O) nieobciążonego wzdłuż naziomu, przy czym rozpatrywana ściana muru oporowego jest pionowa i gładka (OV2 = 02 = O). Jest to zatem przypadek szczególny ogólnej teorii parcia gruntu, dający rozwiązanie w postaci zamkniętej. Wzór na parcie f odpór wyprowadzimy opierając się na zależnościach. Rozważania odniesiono do nachylonej nieobciążonej półpłaszczyzny, określając stan naprężenia wzdłuż fikcyjnej ściany OB biegnącej wewnątrz tej półpłaszczyzny. W odległości y od naziomu naprężenie 01 działające na płaszczyznę równoległą do naziomu wynosi. Metoda Coloumba. Klasyczna metoda wyznaczenia parcia gruntu opracowana przez Coulomba stanowi szczególny przypadek ogólnej teorii równowagi granicznej parcia gruntu podanej na wstępie tego rozdziału. Klasyczne rozwiązanie Coulomba jest rozwiązaniem ścisłym. Założenia do tej metody są następujące: L linia poślizgu jest prostą, – ściana OB muru oporowego jest pionowa, a naziom OA poziomy. Między ścianą muru OB a gruntem me ma tarcia (ściana gładka), stąd kierunek parcia E; jest poziomy,- – poślizg następuje wzdłuż linii BA według kryterium Coulomba. Wypadkowa Q działa wzdłuż prostej BA klina OAp, – prostą BA określa się z warunku ekstremum parcia gruntu. Uogólniony przez Poncelet’a wzór Coulomba pozwala określić przybliżony liniowy rozkład parcia wzdłuż szorstkiej ściany (IX =1= O) muru oporowego nachylonej pod kątem fJ do pionu i nachylonym ‘naziomie pod kątem e. [podobne: tarasy drewniane, zadaszenia tarasów, drabiny aluminiowe ]

Comments Off

Posts Tagged ‘drabiny aluminiowe’

Napór i uderzenie fali na palisady

Posted in Uncategorized  by admin
February 27th, 2018

Jeśli porównać wartość parcia gruntu określoną według przybliżonych metod z rozwiązaniem ścisłym według teorii równowagi granicznej, to dla pionowej sztywnej ściany z poziomą powierzchnią naziomu przy istnieniu tarcia między ścianą a gruntem, otrzymuje się następujące wielkości poziomej składowej parcia: – według wzoru Rankine’a: ER = 1,24 Es – według wzoru Coulomba: Ee = 0,98 Es , gdzie: Es – parcie obliczone na podstawie rozwiązania teorii równowagi granicznej. Przytoczone dane wykazują, że wzory Coulomba mogą być stosowane do celów praktycznych przy określeniu parcia gruntu. W przypadku ośrodka spoistego obciążonego wzdłuż naziomu OA obciążeniem równomiernie i normalnie rozłożonym o wartości p, wartość parcia 02 określoną wzorem należy zmniejszyć o wartość parcia izotropowego wynikającego ze spójności (Oe2). Obciążenie naziomu siłą skupioną. Podamy tu przybliżony sposób wyznaczenia parcia gruntu na ścianę muru oporowego według Schultzego. Schultze przyjmuje, że ściana obraca się wokół punktu B. W ośrodku gruntowym wytwarzający się klin parcia utworzony jest przez linię poślizgu w postaci prostej . Tok postępowania obliczenia parcia gruntu: – określa się parcie gruntu bez uwzględnienia działania siły P według metody Coulomba. Wzór często stosuje się w literaturze technicznej, chociaż jego budowa jest tylko formalna. Nie odpowiada on rzeczywistemu rozkładowi odporu. Wartość błędu szybko rośnie wraz ze zwiększeniem się kąta tarcia wewnętrznego gruntu. Na przykład dla 4> = 16° błąd jest równy 17%, dla 4> = 30° błąd jest prawie dwukrotnie większy, a przy 4 = 40° wzrasta siedmiokrotnie. Dla danych daje wartość o równą nieskończoności. Oznacza to, że grunt niespoisty obciążony sondą stożkową o nachyleniu tworzących stożka pod kątem 45° daje odpór równy nieskończoności. Nieścisłość ta wynika z uczynionego założenia, że linie poślizgu są również prostymi w przypadku powstania odporu. [przypisy: tarasy drewniane, zadaszenia tarasów, drabiny aluminiowe ]

Comments Off

« Previous Entries