Nowoczesna architektura
Blog związany z architekturą

Posts Tagged ‘maszyny budowlane’

Napór i uderzenie fal przelewających się nad budowlą

Posted in Uncategorized  by admin
July 12th, 2016

W przypadku przelewania się fal oscylacyjnych (niezałamanych) nad budowlą napór ich na ścianę ulega pewnemu zmniejszeniu w wyniku częściowego tylko odbicia. Fala zinterferowana ma wtedy wysokość mniejszą od podwójnej wysokości fali podchodzącej (nie jest więc falą stojącą), a jej amplituda ao = Gs+ h (12+x) Tak obliczony współczynnik X można podstawiać do odpowiednich wzorów. Inny przybliżony, Często w praktyce stosowany sposób zmniejszania uderzenia fali w przypadku. przelewania się przez budowlę fal przybojowych polega na odpowiednim zredukowaniu wykresu parcia fali, obliczanego jak dla fali nieprzelewającej się. Do obliczeń uwzględnia się tylko tę część wykresu, która znajduje się poniżej rzędnej , wierzchu budowli. Rozkład ciśnienia wody na wierzch budowli w przypadku przelewania się fali. Maksymalne ciśnienie qf występuje w odległości x od przedniej krawędzi budowli i spada w przybliżeniu liniowo do wartości przy przedniej krawędzi budowli. Napór i uderzenie fali podchodzącej I ukośnie do budowli W przypadku podejścia niezałamanej fali oscylacyjnej do pionowej ściany ukośnie, powstaje w wyniku odbicia fala stłoczona, o innych parametrach niż fala stojąca. Przy obliczaniu parcia można wówczas do wzorów dla fali niezinterferowanej wprowadzić wysokość fali stłoczonej gdzie: cp – kąt podejścia fali do ściany, mierzony do normalnej. Stąd (po przemnożeniu dodatkowo przez cos cp) rzędne wykresu parcia hydrodynamicznego przy czym P oblicza się ze wzorów dla współczynnika odbicia X = o. Jak jednak o tym już wspomniano, wyznaczanie. obciążeń hydrodynamicznych od naporu fali przeprowadza się zwykle dla wypadku najniekorzystniejszego, tzn. fali stojącej ex = 1. [więcej w: maszyny budowlane, materiały budowlane, bezpylowe cyklinowanie ]

Comments Off

Posts Tagged ‘maszyny budowlane’

Napór i uderzenie fal przelewających się nad budowlą

Posted in Uncategorized  by admin
July 12th, 2016

(architekci: J. Lowiński, J. Górecki, J. Zarębski, konstruktorzy: J. Draguła, W. Pomorski. W. Zalewski). Program hotelowy rozwiązano klasycznie, umieszczając w dolnych kondygnacjach, częściowo rozbudowanych na zewnątrz głównego bloku budynku, część recepcyjno-klubowo-restauracyjną z zapleczem, zaś na 6 wyższych kondygnacjach 240 pokoi jedno i dwuosobowych z łazienkami i przedpokojami, rozmieszczonych w regularnej siatce po obydwu stronach korytarza. Aby uzyskać wolne przestrzenie parteru, niezakłócone siatką slupów, konstruktorzy rozwiązali układ podpór niezwykle oryginalnie, projektując je niemal wyłącznie w miejscach ścian klatek schodowych, szybów dźwigowych oraz częściowo ścian podłużnych. Ujemne warunki gruntowe narzuciły koncepcję skoncentrowania podpór. Zaprojektowano 8 podpór, z których połowa pracuje w kierunku podłużnym zaś połowa w kierunku poprzecznym . Ponad podporami wzniesiono monolityczny układ nośny, składający się z żelbetowych elementów płytowych, stropów i ścian podłużnych i poprzecznych, tworzących sztywną strukturę komórkową. Poprzeczne żelbetowe przegrody międzypokojowe, zawieszono wspornikowo na podłużnych ścianach korytarzy. Momenty zginające wywołane wspornikową pracą ścian przejmują płaszczyzny stropów jako elementów tarczowych. Sztywny układ komórkowy, jak i układ tarczowy stropów, pozwoliły na niemal swobodne rozmieszczenie podpór. Ściany poprzeczne, stanowiące zarazem podział między pokojami, mają grubość 15 cm, co daje dobrą izolację przeciwdźwiękową. Ściany podłużnę wykonano o grubości 30 cm. Zastosowano metodę monolityczną z betonu odpowierzanego marki 170. Podpory o grubości 30740 cm posadowiono na palach Franki. Ciężar części naziemnej wynosi 230 kG/m3, zużycie stali 3,14 kG/mS a betonu (marki 170) 0,07 m3/m3 budynku. Hotel AmeliaEarhart w Wiesbadenie NRF (architekt Herbert Rimpl, konstruktor Horst Niessen). Hotel miejski i wczasowy o 400 pokojach jedno i dwułóżkowych. Rozwiązanie parteru przypomina wzory amerykańskie z próbą dostosowania lokali do zmiennych potrzeb towarzyskich. Zaprojektowano uniwersalną salę o różnych przeznaczeniach, która na powierzchni 560 m może być użytkowana jako jadalnia, bar, dzienna restauracja lub sala konferencyjna, w zależności od potrzeby. Jako zasadę przyjęto możliwie szeroki rozstaw słupów nośnych układ taki, który pozwalałby na ekonomiczne i estetyczne tworzenie wnętrz. Przez podział ruchomymi ściankami można w jednym czasie użytkować wnętrza w rozmaity sposób, zależnie od upodobania gościa i poza godzinami posiłku. Ponieważ wymagana powierzchnia sali ogólnej usytuowana w stosunkowo wąskim budynku, stworzyłaby wnętrze wydłużone, komunikujące się krótszym bokiem z zapleczem kuchennym, salę tę zaprojektowano w ten sposób, że jej oś podłużna jest prostopadła do bloku. Przy takim rozwiązaniu sala jest obustronnie wysunięta szufladowo poza jego lice w sposób raczej mechaniczny. Piętro mieszkalne rozwiązano w sposób bardzo prosty w formie dwuszeregu jednakowych standaryzowanych pokoi, przewidując od strony południowej po jednym apartamencie dwupokojowym. Poza tym przyjęto system korytarzowy z trzema dźwigami i klatką schodową pośrodku oraz dodatkowymi klatkami schodowymi na końcach budynków. Sciany czołowe i narożne tworzą usztywnienie budynku. Odległość naj dalszego pomieszczenia od klatki schodowej wynosi 25 m: Szkielet o module dwupokojowym złożony jest z ram trzyprzęsłowych symetrycznych, przy czym zewnętrzne slupy ram ukształtowane są jako ściany podziału, z dodatkowym podziałem cienką ścianką. [więcej w: maszyny budowlane, materiały budowlane, bezpylowe cyklinowanie ]

Comments Off

« Previous Entries